ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΕΝΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ !
-----------------------------------------------
Οι άνθρωποι είναι τα πλέον ευνοημένα πράγματα τούτης της σημερινής καθημερινότητας, γιατί μόνο αυτοί έχουν το χάρισμα της γλώσσας και της γραφής και μπορούν να διατυπώνουν τις απόψεις , τις γνώμες , τα παράπονα και τα αισθήματα τους. Επίσης έχουν στην υπηρεσία τους συνήγορους, πού ώρισε η πολιτεία για να διεκδικούν και να διασφαλίζουν το δίκηο τους.
Όλα τα υπόλοιπα, δηλ ζώα ,φυτά , και άψυχα , ενώ πονούν , ενώ ενοχλούνται , ενώ χρειάζονται και θέλουν , ενώ πίνουν πικρά ποτήρια εγκατάλειψης , δεν μπορούν να ζητήσουν τίποτε.
Αν ο αφέντης άνθρωπος ,μόνος του , καταλάβει, διαπιστώσει ,’η αντιληφθεί τις υπάρχουσες ανάγκες τους, και ( επιπρόσθετα ! ) αν θελήσει , τότε μόνο θα μπορέσουν να πάρουν αυτά που χρειάζονται.
Τα σχολεία είναι οι χώροι, που προσφέρουν τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στο πλέον ευαίσθητο μέρος του ανθρώπινου συνόλου, δηλαδή στα παιδιά
Καλά σχολεία, με πληρότητα και ποιότητα χώρων, ωφελούν και υποβοηθούν την μετάγγιση των απαραίτητων γνώσεων στα παιδιά ,και κυριώτατα, συντελούν ουσιαστικά στην μόρφωση και ανάπτυξη της προσωπικότητας των.
Ετσι τα σχολεία προσελκύουν το ενδιαφέρον, και την δραστηριότητα των αρμόδιων φορέων, που δρομολογούν την κάλυψη των αναγκών τους, ώστε να επιτελέσουν ,στον μέγιστο δυνατό βαθμό, τον ανθρωποφελή και κοινωνιοφελή σκοπό τους.
Σύλλογοι γονέων, διδακτικό προσωπικό, δήμοι, νομαρχίες, περιφέρειες και υπουργεία, προσπαθούν και συνεργάζονται για την ανάδειξη και κάλυψη των οποιωνδήποτε προβλημάτων.
Αλλά όπως παντού και σε κάθε τομέα της ανθρωποκοινωνίας, έτσι και στα σχολεία, υπάρχουν οι συμπάθειες και οι γονεικές αδυναμίες, με συνέπεια όλα τα σχολεία να μην αντιμετωπίζονται με την ίδια αγάπη και το ίδιο ενδιαφέρον.
Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις μιας γενικευμένης ,κατά πλάτος και κατά βάθος αδιαφορίας από κρίκους της προαναφερθείσης αλυσίδας φορέων.
Συνήθως ο πρώτος και άμεσος κρίκος της αλυσίδας, δηλ οι γονείς με το διδακτικό προσωπικό, που καθημερινά και σε άμεση επαφή , γίνονται γνώστες των προβλημάτων, προωθούν τα σχολικά θέματα και με διαβιβαστι κά έγγραφα ενημερώνουν τους πάρα πάνω αρμόδιους φορείς.
Είναι, βέβαια , συνήθεις οι επιδημίες βαρυκοίας, στα υψηλώτερα κλιμάκια των αρμοδίων , αλλά εκείνοι συνεχίζουν , με τηλεβόες, να φωνάζουν τις ανάγκες των σχολείων τους, αισιοδοξώντας για την ευαρέσκεια τους.
Ετσι τα σχολεία ,μέσω των δικηγόρων τους, καταθέτουν τα προβλήματα τους, και προσμένουν τις λύσεις των.
Πολλές φορές, σε μερικές περιοχές, η αδιαφορία και υποσχεσιολογία έχουν μορφή επιδημίας, και τα προβλήματα μένουν άλυτα , αναντιμετώπιστα , και χρόνια!
Σε μια τέτοια περιοχή , υπάρχει και ένα σχολείο που ,εκτός των άλλων προβλημάτων του , στερείται παντελώς αύλειου χώρου.
Εχει χορτάσει, επί είκοσι περίπου χρόνια, υποσχέσεις και ενδιαφέρον σε λόγια, αλλά ενδιαφέρον σε χρήμα ποτέ δεν άκουσε.
Τα παιδιά έπαιξαν ακόμα και στο οδόστρωμα του γειτονικού δρόμου, παρέα με τα αυτοκίνητα, από τα οποία διεκδίκησαν τον δικό τους φυσικό χώρο.
Αλλοιθωρίζει επί δύο δεκαετίες τον γειτονικό ακάλυπτο οικοπεδικό χώρο, και περιμένει καρτερικά την απόκτηση του.
Έχει την προίκα του , σε εξημιση παληά εκατομμύρια, που τάχει βέβαια φθείρει ο πολυκαιρισμός τους, όμως δεν του δίνουν τα απαιτούμενα υπόλοιπα χρήματα , ώστε ν αποκτήσει το αυλοκεραμίδι του.
Ο πατέρας του, στην οικογένεια του οποίου ανήκει, δηλώνει μονίμως αρρωσ τος ,από μια χρόνια ασθένεια, που λέγεται αδεκαρία, και ενώ πάντα δηλώνει πρόθυμος, όμως , επίσης πάντα ,λέει , ότι αδυνατεί να βοηθήσει..
Πέρασαν χρόνια υποσχέσεων , πέρασαν τετραετίες υπομονής, αλλά η μόνη αλήθεια που βιώνει ,είναι η αγοραστική μείωση της προίκας του.
Αν είχε φωνή για να μιλήσει , αν είχε χέρια για να γράψει, αν είχε συνήγορο για ν αναφερθεί ,( όλα αυτά που έχουν οι, προνομιούχοι, άνθρωποι ), τότε σίγουρα θα βροντοφωνούσε το παράπονο του ,θα γέμιζε αναφορές διαμαρτυρίας τα υπουργεία , θα κατάγγελνε την αδικία και την πικρία του στον συνήγορο των σχολείων.
Μια αυλή ζητά τόσα χρόνια, όχι για εκείνο , αλλά για τους μικρούς μαθητές που φιλοξενεί κάθε μέρα!
Τόσο δύσκολο είναι, ώστε να μένει ανικανοποίητο το μικρό, αλλά ουσιαστικό, αίτημα του επί τόσες τετραετίες!
2-5-04 Νίκος Νίνος
[ το κείμενο δημοσιεύθηκε στην τυοπική εφημερίδα «ρέθεμνος» της 29.5.2004]
ΥΓ :
[ τελικά την προηγούμενη 4ετία, το σχολείο «απόκτησε» την αυλή του, μετά από 26 περίπου χρόνια!]
.
.
